Exposure 2010S CD

Exposure 2010S CD
Od początku swojego istnienia czyli od 1974 roku firma Exposure preferowała w swojej ofercie produkty skierowane do odbiorców z bardziej zasobnym portfelem. Asortyment bardziej budżetowy, czyli seria 2010 pojawiła się w 2001r. natomiast unowocześniona seria 2010S
pojawiła się w 2005r. Testowany odtwarzacz pochodzi właśnie z tej ostatniej linii. W stosunku do pierwowzoru zmianie uległ napęd, poprawiono zasilanie i wprowadzono modyfikacje w układach elektronicznych. Odtwarzacz podobnie jak wzmacniacz dostępny jest w dwóch wersjach kolorystycznych, białej i czarnej z czerwono podświetlonym, bardzo czytelnym wyświetlaczem. Na froncie po lewej stronie znajdziemy włącznik zasilania następnie starannie wykonaną szufladę napędu a pod wyświetlaczem poza przyciskami sterującymi podstawowymi funkcjami odtwarzacza znajdziemy również przełącznik trybu jasności wyświetlacza. Na tylnej ściance poza dobrej jakości gniazdem zasilania (IEC) mamy do dyspozycji wyjścia RCA (złocone) wyjście sygnału cyfrowego - optyczne i coaxialne (BNC). Co do samej funkcjonalności odtwarzacza Exposure, to dość irytujący jest czas automatycznego zamykania się otwartej dopiero co tacki, sprawia to, że mamy problem ze zmianą płyty, po prostu trzeba mieć przygotowany nośnik w dłoni w przeciwnym razie po odłożeniu do pudełka dopiero, co zdjętej płyty nie zdążymy wyciągnąć kolejnej i położyć na tackę!
Dobrze rozciągnięta scena z ładnie wyprowadzonymi planami w głąb za linię łączącą zestawy głośnikowe dodatkowo potęguje to wrażenie. Wysokość rysowania sceny wydaje się być adekwatna do jej szerokości a tym bardziej do rysowanych kolejnych planów, doskonale wpisując się w akustykę pomieszczenia odsłuchowego. Odtwarzacz posiadł zdolność bardzo dobrego ogniskowania pozornych źródeł na scenie, dodając jeszcze realizmu przekazowi muzycznemu. Klarnet, soczyście brzmiący z bardzo poprawnie zaznaczonym pierwiastkiem emocjonalnym. Wibrafon w perlistej otoczce dokładnie odzwierciedla każde uderzenie na scenie. Fortepian o trochę za krótkim wybrzmieniu, choć jak w przypadku wzmacniacza Exposure nie ma mowy o jakichkolwiek przekłamaniach. Kontrabas doskonale prowadzony przez Exposure ukazuje pełnie swych możliwości. Bardzo równe tempo, idealnie oddaje rytm utworów, nie faworyzując żadnego z instrumentów. Dobrze kreowana jest natomiast aura pomieszczenia, w którym dokonywano rejestracji nagrań, sprawiając, że raz znajdujemy się w ciasnym, zadymionym klubie jazzowym, aby za chwilę przenieść się do katedry i zasłuchać się w rozmach i potęgę organów. Organy tworzą niesamowity przekaz odbijając się echem od sklepienia i wracając do słuchacza w jeszcze bogatszej formie. Przy odsłuchach realizacji klasycznych odtwarzacz nadaje utworom swoistego realizmu, bez cienia sztuczności. Muzyka łagodnie potrafi przejść z sekcji dętej na smyczkową, radząc sobie doskonale z oddaniem tutti orkiestrowego czy delikatnego pasażu nie tracąc nic ze szczegółów. Brak problemów z definicją sceny nawet przy bogatych aranżacjach wysoko stawia poprzeczkę konkurentom w tej dziedzinie. Solista ma dokładnie określone miejsce, ale również każda osoba z chóru ma dokładnie określoną pozycje i bez znaczenia czy mamy do czynienia z cichszą czy też głośniejszą partią wokalną. Wszystko, dosłownie, znajduje się na swoim miejscu, przynajmniej w odniesieniu do odtwarzaczy CD kilka czy też kilkanaście nawet razy droższych. Exposure posiadł cechę, rzadko spotykaną w tym zakresie cenowym, dającą nam pewność (!?), że podczas odsłuchów nie spotka nas żadna nieprzyjemna niespodzianka. Ta niesamowita cecha wszechogarniającej kontroli sprawia, że intuicyjnie chcemy zwiększać poziom głośności!
Oklaski przekazane bez zbędnego rozmycia i zaszumienia w górnych rejonach częstotliwości dają dobre świadectwo możliwościom, jakie ma ten odtwarzacz w kreowaniu mikroszczegółów. Blachy przekazane bardzo naturalnie z doskonale słyszalnym miejscem uderzenia pałeczek w talerz, dają poczucie pełnej kontroli nad kreowanym spektaklem muzycznym. Gitara akustyczna, plastyczna o dobrej wyrazistości umila tylko chwile obcowania z odtwarzaczem. Szczegółowość jest powiedzmy sobie wypośrodkowana, dając wgląd w każdy szczegół utworu bez chwilami męczących dodatkowych dźwięków, które nie zawsze są pożądane (szurnięcia, skrzypienie itp.) . Nie mamy (na szczęście) wrażenia, że inżynier w studiu ustawił mikrofon tuż przy gryfie gitary czy nie daj Boże przymocował go do krzesła jednego ze słuchaczy w filharmonii.
Ogólnie przekaz sprawia wrażenie bardzo płynnego i jednorodnego. Całkowity brak męczących efektów pozwala na wielogodzinne odsłuchy. Bardzo dobre urządzenie o naturalnym i plastycznym charakterze brzmienia sprawdzającym się na każdym gatunku muzycznym. Lekka nuta zwartości, która może właśnie związana jest z doskonałą kontrolą nad przedstawianym materiałem muzycznym dodaje jeszcze wyrazistości.