Exposure 2010S

Exposure 2010S
Założona w 1974 roku firma Exposure znana z droższych konstrukcji w 2001 roku zrobiła odstępstwo w swojej ofercie wprowadzając w 2001 roku do sprzedaży budżetową serię 2010. Budżetową patrząc na resztę oferty bo cztery tysiące złotych to w dalszym ciągu ładna kwota. Zainteresowanie tańszymi konstrukcjami spowodowało, że w 2005 roku postanowiono odświeżyć serie wprowadzając nową 2010 S. Testowany wzmacniacz w porównaniu do protoplasty otrzymał większą moc (z 50 do
70 W na kanał) a co za tym idzie przeprojektowaniu uległa cała elektronika. Masywna obudowa wykonana została z należytą dbałością o najdrobniejsze szczegóły a front zrobiony z grubego aluminiowego profilu sprawia bardzo dobre wrażenie. Na przedniej ściance poza włącznikiem zasilania i pokrętła regulatora głośności znajdziemy jeszcze przełącznik wyboru źródła. Na uwagę zasługuje oznaczenie punktów kontrolnych na pokrętłach diodami LED. W przypadku wykończenia czarnego diody są w kolorze czerwonym natomiast srebrne urządzenia mają kontrolki w kolorze niebieskim. Na tylnej ściance przejrzyście rozmieszczono gniazda źródeł (6 kompletów RCA )w tym phono i pętla magnetofonu dodatkowo znajdziemy wyjście z przedwzmacniacza do sterowania dodatkowej końcówki mocy. Poza dobrej jakości gniazdem IEC zasilania i jak to w brytyjskich konstrukcjach wzmacniających bywa gniazdach głośnikowych (dwie pary) akceptujących tylko wtyki „banan” mamy dodatkowo możliwość połączenia tzw. „masy” gramofonu analogowego. Wszystko przemyślane i starannie rozmieszczone jakością odstaje trochę od reszty pilot zdalnego sterowania będący na wyposażeniu wzmacniacza. Jest to uniwersalny sterownik identyczny z tym jaki znajduje się na wyposażeniu odtwarzacza CD i obsługuje oba te komponenty.
Dobre rozciągnięcie basu do dołu, choć momentami zauważalne są problemy z utrzymaniem tego zakresu w ryzach. Lekkie wycofanie wokali jest całkowicie do przyjęcia. Same wokale dobrze wyartykułowane, z odpowiednim wybrzmieniem. Bardzo dobrze są zaznaczone gitarowe riffy, gorące o pięknym wybrzmieniu. Gitara akustyczna z wyraźnym blaskiem, choć nie można o niej powiedzieć, aby była naturalna w swoim charakterze. Dobre oddanie tempa z plastycznym przedstawieniem uderzenia w struny.
Klarnet o naturalnym z odpowiednim ciepłem przekazie będzie się podobał. Saksofon o zadziornej nucie, pełnym blasku, wydaje się nie za duży. W ogóle instrumenty przedstawiane są z pewnym pomniejszeniem ich pozornego obrazu na scenie, trącące trochę surowością ogólnego charakteru brzmienia. Z drugiej zaś strony bardzo dobra analityczność spodoba się miłośnikom "audiofilskich smaczków". Przekaz bardzo wyraźny, choć momentami był niedosyt w ogniskowaniu pozornych źródeł, co powodowało, że lokalizacja na scenie była lekko rozmyta i charakteryzowała się złagodzeniem krawędzi pozornych źródeł dźwięku. Scena rysowana równomiernie przed i za linią łączącą ze sobą zestawy głośnikowe. Wysokość sceny prezentowana jest na średnim biorąc pod uwagę konkurencję poziomie. Natomiast bardzo dobrze przekazane transjenty dodają życia muzyce uplastyczniając ją jeszcze. Oddanie rytmu jak i tempa odtwarzanych utworów muzycznych jest na bardzo dobrym poziomie, zachowując w każdym momencie pełną naturalność przekazu. Wibrafon, może nie perlisty, ale w dalszym ciągu bardzo dobrze przedstawiony. Umiejscowienie jego na scenie jest również odpowiednie. Blachy, ostre, bliskie oryginałowi, nadają utworom swoistej błyszczącej aury. Fortepian z lekko zafałszowanym wybrzmieniem, pierwszym skojarzeniem, jakie mi sie nasunęło to wokalista z lekko zatkanym nosem. Kontrabas dobrze rysowany, nie przytłaczał, lecz stanowił odpowiednie tło dla reszty instrumentów idealnie się uzupełniając. Przekaz wyrównany w całym zakresie pasma, poza wymienianą wyżej specyfiką średnicy, która mimo, ze nie jest zakresem wiodącym, sprawia wrażenie odpowiednio wyraźnej i wypełnionej niuansami dźwiękowymi. Tak sposób prezentacji pozwala na dokładny wgląd w utwór, zwłaszcza na materiale klasycznym. Bardzo szczegółowa prezentacja np. chórów sprawia, że nie ujdzie naszej uwadze żaden zapisany na płycie dźwięk. Organy przedstawione są soczyście z ogromem wybrzmień i harmonicznych, dając nam namiastkę oryginałów.